عظمتِ اخـلاص

 گفتم که: الف، گفت: دگر؟ گفتم: هیچ / در خانه اگر کس  است، یک حرف بس است..
 بارها گفته ام و بار دگر می گویم : کسی که بداند هر که خدا را یاد کند،خدا همنشین اوست،احتیاج به هیچ وعظی ندارد،می داند چه باید بکند و چه باید نکند؛ می داند که انچه را که می داند، باید انجام دهد، و در انچه که نمی داند، باید احتیاط کند."

آیت الله بهجت

 

عظمتِ اخـلاص

مرگ

 عـارف واصـل کامـل، مرحـوم میرزا جـواد آقـا ملکـی می نویسد:
از یکی از عالمان بزرگ نقل کرده اند که او سی سال در صف اول نماز جماعت اقتدا می کرد. پس از سی سال، روزی به عللی نتوانست خود را به صف اول برساند و در صف دوم ایستاد و از اینکه مردم او را در صف دوم دیدند گویا در  خود خجالتی احساس کرد. از این جا متوجه شد که در این مدت طولانی که در پیشاپیش مردم و در ردیف اول نماز می خواند از روی « ریا » بوده است از این رو تمام آن سی سالی نماز را قضا کرد.
مرحوم ملکی افزاید : برادرم! بنگـر به این عالم مجاهد و در مقام و منزلتش دقت نمای که چگونه نماز جماعتش در این زمان دراز ، آن هم در صف اول، فوت نگردید و با این وصف، متصدی امامت جماعت نشد. نیز بنگـر به احتیاط او، که چگونه برای یک شبهه این همه  نماز را قضا کرد و از این جا عظمت اخلاص و اهمیتی را که علمای سلف برای آن قائل بودند دریاب!

منبع: المراقبات – ص 141