مظلومیت پدر حقیقی مان حضرت مهدی (عج)

 جزا، نفس عمل است ـ قیامت با تو است نه در آخر طول زمانی ،رسول الله(ص) به قیس بن عاصم فرمود:ان مع الدنیا آخره ـ ملکت با عالم ملک است و خیالت با عالم مثال و عقلت با عالم عقول ،قابل حشر با همه ای و دارای سرمایه کسب همه...

علامه حسن زاده آملی

 

مظلومیت پدر حقیقی مان حضرت مهدی (عج)

پدر حقیقی

   به من رسیده است که گروهی از شما در دین به تردید افتاده، در دل نسبت به اولیای امر خود به شک و حیرت دچار شده اید و این امر مایه ی غم ما به خاطر شما شد. نه به خاطر خودمان و درباره ی شما نارحت شدیم نه درباره ی خودمان. زیرا که خداوند با ماست. پس نیازی به غیر او برای ما نیست و حق با ماست.

 

 

والدین فرزندان خود را پاره ی تن و قلبشان و جگرگوشه شان می دانند، تحمل ناراحتی فرزندان را ندارند، حاضرند خود به زحمت بیفتند، ولی فرزندانشان در آسایش و امنیت باشند. هر سختی و رنجی که به فرزندان برسد، آن ها بیشتر احساس رنج می کنند. گویی که همه ی آن رنج و سختی به جان آنها وارد شده است. با آسایش و راحتی فرزندان، راحت و دل خوش و با ناراحتی و رنج آن ها غمگین و ناراحت هستند.
این حالات در امام زمان (عج) نسبت به شیعیانش بسیار بسیار شدیدتر از والدین دنیایی است. رنج و سختی ما برای حضرت، سخت است، بلکه سختی و رنجی که در مصائب و گرفتاری های شیعیان به حضرت می رسد، بیش از آن چیزی است که به خود شیعیان می رسد. حضرت به شدّت دل نگران  و مراقب اوضاع شیعیان و دوستانش می باشد، شریک غم آن هاست و در مصائب آنها مصیبت زده و گریان است. در شادی های آن ها شاد و در غم هایشان غمگین است.
خود حضرت درباره غمخواری خود نسبت به ما چنین می فرمایند:
« به من رسیده است که گروهی از شما در دین به تردید افتاده، در دل نسبت به اولیای امر خود به شک و حیرت دچار شده اید و این امر مایه ی غم ما به خاطر شما شد. نه به خاطر خودمان و درباره ی شما نارحت شدیم نه درباره ی خودمان. زیرا که خداوند با ماست. پس نیازی به غیر او برای ما نیست و حق با ماست. لذا به هیچ وجه سانی که از ما دست بردارند، ما را به وحشت نمی اندازند. ما صنایع و ساخته شدگان خداییم و خلق صنایع ما هستند. »

حضرت ما را برای خودمان و با توجه به ابعاد وجودی بی نهایتمان دوست دارد، نه برای خودش و نه به خاطر نیازش به ما که عین اتصال به غنی مطلق و مظهر اوست.
این نوع خواستن و محبّت عمیق ترین و زیباترین و خالص ترین نوع خواستن  و محبت است زیرا در آن، هیچ نوع شائبه نیاز و خودخواهی وجود ندارد.
همین مسئله، شدت مظلومیت حضرت و عمق ظلمی که به او شده و می شود را بیشتر نشان می دهد. اگر در والدین معمولی و دنیایی آن درجات از عاطفه و محبت وجود دارد، در مقابل نیازی هم هست که تأمین می شود، ولی در حضرت یک محبت و عاطفه خالص ابدی وجود دارد که فقط و فقط به وجود ما تعلق می گیرد. او پدری است با میلیون ها فرزند و با مهربانی و عاطفه ای نامحدود به یکایک فرزندانش. چقدر سخت و غم انگیز است برای حضرت که با داشتن چنین روح و عاطفه ای نسبت به میلیون ها فرزندش، آن ها را در وضعیتی اسف بار و دور افتاده و غافل و نامهربان با پدر می بیند. او می بیند که فرزندانش با وجود نیاز شدیدی که به او دارند و خطر های بزرگی که همه ی هستی و سعادت دنیا و آخرت آن ها را تهدید می کند، تنها منجی و پناهگاه خود و پدر قوی و دلسوز خود را رها کرده اند و به جای این که به سرا او بروند و به او پناه ببرند، خود را بیشتر به ورطه های خطر نزدیک می کنند و دچار مصایب و سختی های فراوان می شوندو با وجود این به قهر و فرار خود از تنها پناهگاه و مجی خویش و چنین پدری عزیز و مهربان ادامه می دهند.
ببینیم اول مظلوم عالم علی (ع) که مهدی موعود (عج) وارث او در مظلومیتی بزرگ تر است، چگونه درباره ی تنهایی و مظلومیت فرزندش سخن می گویند و چگونه او را معرفی می نمایند:
«  صاحب این امر، امام زمان (عج) از شهر خود رانده شده و آواره و تنهای تنهاست. »

برگرفته از کتاب: آشتی با امام زمان (عج)